|
بسم الله الرحمن الرحيم هزاران آفرين بر مرد آگاه که داند فرق مابين ره از چاه هميشه آرزو دارد که يک روز رسد براوج دانش تندر آسا مداوم در ره تحصيل دانش کند جهد و نميشناسد سر از پا حماقت ، جهل ، ناداني و غفلت بود بيزار او از اين لغت ها شود قائل به هر کاري زماني و هر نکته مکان و هر سخن جا
+ نوشته شده در شنبه بیست و هفتم فروردین ۱۳۹۰ساعت 9:31 توسط حمید محمدی مزوشی
|
سلامٌ عليکم به اطلاع کليه رفقا مي رساند ؛اينجانب براي اولين بار در تاريخ نام و ديگر اطلاعات راجع به کليه روستا هاي پيرامون روستاي مزوش را در دنياي {سايبري } مجازي وارد کردم . ( مزوش ، دربيجوقاب ، قالهر ،شانق ،توت ، چهار باغ ، دوريدان و ... ) شما مي توانيد با مراجعه به سايت لغت نامه دهخدا و يا سايت جهاني ويکي پديا (فارسي) اين اصطلاحات و معاني آنها را جست و جو کنيد .
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و چهارم فروردین ۱۳۹۰ساعت 8:28 توسط حمید محمدی مزوشی
|
بسم الله الرحيم الرحمن يکتا و غني و بي مثالي اللّهي و خالق جهاني « هم قصّه نا شنيده داني » « هم نامه نا نوشته خواني » رزّاق و رحيم و مهرباني معبود زمين و اسماني مولاي جميع انس و جاني سر چشمه فيض بيکراني
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و سوم فروردین ۱۳۹۰ساعت 8:27 توسط حمید محمدی مزوشی
|
بسم الله الرحمن الرحيم خدايا خود تو مي داني در اوج جهل و ناداني شنيدم بانگ قرآ نت پذيرفتم مسلماني شهادت گويم و دانم وليّ و ربّ انساني خدايا مالک جسمي خدايا صاحب جاني هر آن چيزي که تو خواهي مهيّا گردد او آني تو هستي زنده و باقي و غير تو همه فاني به لطف و جود و تو يا ربّ رها گشتم ز حيراني
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و سوم فروردین ۱۳۹۰ساعت 8:25 توسط حمید محمدی مزوشی
|
بسم الله الرحمن الرحيم مخور جانا غم امروز و فردا منه بر سينه خود سنگ خارا سپر کن ، سينه همچون مرغ طوفان هراسان مي نشو از موج غم ها و گر غم لشکر انگيزد ز هر سو دهان کف کرده و غرّان چو دريا مکن قالب تهي از هيبت او نشو لرزان چو بيد و نا شکيبا بزن نعره ، که اي غم اي مصيبت مرا در خود بپيچان تندر آسا ز هر سويي که خواهي حمله ور شو هزاران بار بر خشمت بيافزا نما روز مرا همچون شب تار نه هر ليلي ، که چون شب هاي يلدا بسان نيزه و شمشير و دشنه بسان گرز و زوبين ، تير و ترنا هدف کن قلب و روح و جسم و جانم ز چپ ، هم راست ، هم پايين و بالا و يا مانند کوهي از مصائب به من ، چون خصم ويرانگر فرود آ محال است يک قدم ، پا پس گزارم نجنباني مرا يک ذره از جا بدان پُشتم به کوه طور گرم است به آن کو ، سجده بر آن کرد موسي به نيرويي که عالم در يد اوست همان سلطان داناي توانا همان الله ، ربّ آدم و نوح همان مولاي ابراهيم و عيسي همان کز هيبتش ، هستي شود پست همان معبود پاک فرد اعلا همان مالک که ملک از او بقا يافت همان ايزد ، اهورا ، حق تعالي همو کعالم ، بنا کرد جفت با جفت ولي خود تا ابد ، تنهاست ، تنها همان ، مولاي خوش سيماي زيبا همان زيبا پسندِ خوبِ يکتا بدان جانا ، دل از او روشني يافت و جان از عشق او شد مست و شيدا روان اندر هوايش ، پاک گردد ز درکش عقل هم گرديده رسوا به چشم دل به هر سو بنگري اوست به دريا و به دشت و کوه و صحرا ز بعد خلقت عرض و سماوات به ملک عرش منزل کرد و مأوي مبر هرگز گمان کز ما بُود دور که او نزديکتر از ماست بر ما خلاصه ، اي رفيق با صفايم دهم پندي تو را چون دُرّ و مينا نيابي گر همه عالم بگردي رفيقي همچو او هرگز به معنا رفاقت را هم او بنيان نهاده ز بَدو خلقت آدم و حوّا بُود ختم رفاقت هاي دنيا رفاقت با خداي حيّ دانا اطاعت از خدا کن در همه حال به بيداري و کار و خواب و رويا چو، با همچون کسي داري رفاقت نبيني در فلاکت ، جان خود را حميد هستم اگر قابل بداني هوا خواه و رفيقت ، جان مولا
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و دوم فروردین ۱۳۹۰ساعت 14:33 توسط حمید محمدی مزوشی
|
|
درباره وبلاگ  بسم الله الرحمن الرحيم
روستای مزوش تا کنون یازده شهید گلگون کفن تقدیم اسلام و انقلاب اسلامی ایران کرده است . که مایه آبرو و افتخار ما هستند اسامی شهدای عزیز ما به شرح ذیل می باشد : روحانی شهید ابوالقاسم علیزاده سرباز شهید محمد فروزان سرباز شهید عباس علیزاده سرباز شهید اصغر رمضانی سرباز شهید عباس نوری سرباز شهید قربانعلی محمدی بسیجی شهید حمید علیزاده خانه دار شهیده فریده فریدی محصل شهیده زهرا علیزاده محصل شهیده نفیسه علیزاده شیرخواره شهید محمد حسن علیزاده مختصری از زندگینامه سرباز اسلام نام : قربانعلي نام خانوادگي : محمدي مزوشي فرزند : شيرمحمد اهل : قريه مزوش از توابع شهرستان دليجان ( استان مرکزي) تاريخ تولد : 1340 تاريخ شهادت : 1361 محل شهادت : جبهه خوزستان نحوه شهادت : اصابت ترکش به سر و سينه و قطع پاي راست اين شهيد بزرگوار ، در سال يکهزار و سيصد و چهل هجري شمسي و در اولين روز سال و در بهترين فصل خداوند ديده به جهان گشود ، دوران کودکي و نوجواني را همراه با مشقت هاي فراوان پشت سر گذاشت و در بهار زندگاني خود ، به جهت عدم تمکن مالي و برای کمک به امرار معاش خانواده ، مجبور به مهاجرت از زادگاهش شد و به حَسَب اتفاق ، دست تقدير وي را به پايتخت کشاند .... قريب به سه سال در شهر طهران مشفول به کار شد ؛ وقار ، متانت و نجابت خاصي در چهره اش ديده مي شد ، بسيار مؤدب و در نهايت تواضع با ديگران برخورد مي نمود .... ظلم و ستم و بي حرمتي و تعّدي ، به هيچ يک از بندگان خدا را تحمل نمي کرد ، دست خير رسان و جذبه منحصر به فردي داشت ، اهل مطالعه بود ، اغلب اوقات فراقت کاري بعد از ظهر ها را در زور خانه اي ، مابين خيبان شهيد نواب صفوي و محله بريانک قديم ، مشغول خود سازي و ورزش مي شد ، جثه اي رشيد و برومند و بازواني ستبر داشت و پهلوان مرام بود ، به گونه اي که با همان برخورد اول ، مخاطب وي ؛ آرامش نفس ، جوانمردي ، تعصب و غيرتي معقول را ، در چشم هاي روشن او که رنگ آسمان بود ، به نظاره مي نشست... سرانجام به سبب وقايع خاصي که در آن دوران حادث گرديد و کشور عزيزمان ، ايران ، نا خواسته و مضطر ، به جنگي نا برابر تن در داد ، که دقيقا مصادف با ماه هاي پاياني ، خدمت سربازي وي در ارتش عزتمند جمهوري اسلامي ايران بود ، بر حسب اقتضا و فتواي بنيان گزار انقلاب اسلامي ، حضرت امام خميني ، که فرماندهي کل قوا را هم عهده دار بودند ، بيش از دو سوم نيروهاي انقلابي در مرز هاي جنوب و غرب و مقابل ارتش متجاوز بعثي عراق ، به صورت کاملا آماده براي دفاع از تماميت ارضي و عِرضي وطن ، مستقر شدند .... در ماه هاي اوليه جنگ و طي عملياتي ، قربانعلي ، به دليل اصابت ترکش توپ ، که وي را از ناحيه کتف راست مجروح کرده بود ، ابتدا به بيمارستان صحرايي ، و بعد از مداواي اوليه ، حسب صلاح ديد پزشک معالج ، دو ماه استراحت پزشکي گرفت و اين فرصتي بود براي ديدار با مادر.... مادري رنج ديده که حالا با از دست دادنِ يار و ياور خود تنهاي تنها شده بود و قربانعلي مي دانست که خانه بدون پدر چقدر دلگير است ، لذا به سرعت خود را به روستا و نزد مادرش رسانيد .... امورات عقب افتاده منزل پدري اش را تا حد توان رتق فتق نمود ، دلجويي از مادر رنج کشيده و مداواي درد هاي جسمي او راهم در اولويت قرار داد ، ظرف مدتي که در استعلاجي به سر مي برد ، از احوال تمامي فاميل و آشنايان ، از کوچک تا بزرگ آنها را جويا شد ، دوربيني هم داشت که قبلا از دست رنج خود تهيه کرده بود و هر کجا فرصتي دست مي داد ، آن را غنيمت مي شمرد و با اقوام و ساير هم ولايتي ها عکس يادگاري مي انداخت .... مادر اين شهيد ارجمند ميگويد : (( از رفتارش احساس مي کردم ، آخرين باريست که او را مي بينم ؛ طراوت و شادابي خاصي داشت ، صحبت کردنش و رفتارش با دوران نوجواني او کاملا متفاوت بود ، بزرگ منشانه برخورد مي کرد ، ديگران را به فرا خور اوضاع و احوال ايشان ، نصيحت ميکرد ، حتي نماز خواندنش هم با گذشته ها توفير کرده بود .... سعي مي کرد با گفته هايش تسلّي خاطري به من بدهد ، ولي مهر مادري و احساسات دورني ام ، مرا ، گه گاهي بي تاب مي کرد ؛ نگران سر نوشت و آينده قربانعلي مي شدم و اين نگرانيها ، بارها باعث شد از او بخواهم تا از ميانه راه باز گردد و ادامه ندهد ، ولي هر بار که مي خواستم با او راجع به دلشوره هايم ، درد دل کنم ، جملاتي را تکرار مي کرد که با شنيدن آنها زبانم از ادامه گفتار باز مي ماند مي گفت: « مادرم ، الآن در جنگ هستيم ، خاک وطن ، عزت و آزادي و ناموس ايراني در خطر تجاوز و دست اندازي بيگانه است ، جان و مال و ناموس مسلمان که در خطر باشد ، يعني اينکه اسلام و اعتقتدات او هم در خطر است ( اسنباطي از قول مشهور حضرت امام خميني (ره) ) امام فتوي جهاد داده ، مادر من هر آنچه گفته اي و بگويي ، مطيع هستم و در حد توانم امتصال مي کنم ، اما نخواه که ترک جبهه ، کنم .... فقط براي من و ديگراني که از کشورمان دفاع مي کنيم دُعا کن ، ما رزمنده ها محتاج دُعاي خير شما مادران هستيم .... » بعد از اتمام مرخصي استعلاجي و در کمال صحت جسم وسلامت روان ، با قلبي از همه قيد و بند ها ي دنيوي رسته ، همچون پرنده اي سبکبال به سوي هدفش پرواز کرد ، او که با هجرت و هجران خو گرفته و هميشه مهاجر بود ، در جبهه هم آرام نگرفت و مثل همه پرنده هاي مهاجر ديگر پس از يک توقف کوتاه و رفع خستگي ، راه وصال دوست را در پيش گرفت و از پادگان حميديه واقع در منطقه اي مابين سوسنگرد و هويزه معراج بي بازگشت خود را آغاز کرد .... هم اکنون نيز پيکر اين شهيد راه اسلام ، در سرزمين آباء اجدادي اش آرميده و مايه فخر و مباهات و ملجأع شفاعت خواهي اهل اين قريه است و تصاوير او بر ديوار اکثر خانه هاي مردم روستا ، از فاميل و غير ، قاب شده و اعتقاد دارند بودن يادي از شهيد در خانه به نوعي منشأء خيرات و برکات است ..... و اکنون ، هر زمان که از دور و از ارتفاعات کوه هاي کرکس ، که مشرف به دشت وسيع قريه مزوش هستند ، مي نگري ، پرچمي به رنگ گل لاله ، که در مسير نسيم ، در حال پيچ و تاب خوردن است ، نظرت را جلب مي کند ، آري ، بيرق سرخ نشانه مدفن اوست و قطع به يقين تا ابد جاودانه است ..... خداوند ا ،قرباني علي عليه السلام و ساير همرزمان او را الي الابد ، بر خوان نعم خودت در بهشت مهمان کن و ارواح مطهر ايشان را با ارواح انبياء ، مقربين درگاهت و شهداي اسلام محشور و همنشين گردان .... خدايا ما را هم در زمره ايشان و از رهپويان راهشان قرار بده .... الهي ، به خانواده شهدا توفيق نگه داشت حرمت ايشان را عنايت کن و راضي مشو که با کردارشان ، در اين دنيا ، مقام شهيد را خفيف و در آن دنيا نيز او را نزد تو خجل سازند .... عزيز عالم هستي ، به حق جانشين بر حقت در زمين ، تا آخر دنيا ، خائن به اسلام و مسليمين ، در نسل و ناموس شهدا قرار مده .... يا الله ، آنان که به اسلام خدمت مي کنند ، در هر جايگاهي قرار دارند يار و نگهدارشان باش و آناني را که به هر نحوي از انحاء تيشه به ريشه اسلام مي زنند مفتضح و از صفحه روزگار محو گردان ....
|
