|
بسم الله الحمن الرحیم
مدتی در حال در س خواندن و آماده شدن برای امتحانات تابستانی بودم و از اینترنت فاصله داشتم و الحمد لالله امتحانات را با موفقیت طی کردم . متاسفانه شنیده ام که دستان پلید شیطان بزرگ یکبار دیگر از آستین خود فروختگان بیرون آمده و با کمان تفرقه می خواهد تیر فتنه را ، ولو در تاریکی ، به سمت ایران سربلند و همیشه پیروز پرتاب کند . در اوایل قرن معاصر راجع به قائله آذربایجان ، رجال با هوش ایرانی ، دهخدا و ملک الشعرای بهار ، متوجه خطر این فتنه شده بودند و در زمان نام گذاری بخشی از حاشیه دریای خزر که خارج از خاک ایران بود و بعد از جنگ دوم جهانی خود را آذربایجان نامید ، هشدار های مکرر دادند و در پاسخ از احدی به نام محمد رسول امین زاده ده از درباریان حکومت نو پا بود ، شنیدند :(( ... نگران نباشید اگر نامش را آذربایجان گذاشته ایم دلیل آن نیست که به مسمای آن نیز چشم داشته باشیم ....)) و دولت وقت ایران هیچ اقدام انقلابی در ضدیت با این حرکت مشکوک دولت کاغذی رسول امین زاده نکردند و قضایا در هاله ای از ابهام فرو ماند ، و امروز می بینیم که پیشبینی دهخدا و ملک الشعرا ،(که رحمت خداوند بر ایشان و همه حامیان حریم وطن باد)به ظهور رسید و دولت مفلوک و مهلوک ، الهام الیوف ، مدعی مملکت ایران شده و در این راه دست به تحریف تاریخ زده و آنچه توانسته به کار گرفته تا با عوام فریبی بتواند به جغرافیای حکومت منحوس خودش وسعت بدهد و قصد تصرف استانهای آذربایجان ایران را دارد و نیز با دول مخاصم با ما هم که در راس همه آنها آمریکای جهانخوار می باشد ، مدام خلط و آمیزش دارد و سرسپردگی و خود فروختگی را به غایت خود ، به منصه ظهور گذاشته که موجب شده ملتش هم دچار خود باختگی فرهنگی و اجتماعی بشوند ، البته در هر مکان و در هر زمان اشخاصی هستند که دور اندیش و آگا هند و پلیدی را از هنجار ها تمیز می دهند و لی چون عده آنها قلیل است و عموم مردم دیر تر از ایشان متوجه می شوند ، لذا حکومت ها ی دیکتاتوری و تروریست ایشان را منکوب و سر کوب می کنند و ندای حق گویی آنها را خاموش می کنند ف در مورد کشور مطرود الیوف ها هم این موضوع صدق نموده و هم اکنون شاهد کشتار حق خواهان آنها توسط رژیم دستنشانده الیوف هستیم . در هر حال امورات داخلی این رژیم به خودش و مردمش مربوط است ولی باید بداند که ایران فعلی با ایران زمان عثمانی و مشروطه بسیار متفاوت است ، ترکمان چای ، اتفاقی بس نادر و شبیه کابو س بود و دیگر هرگز تکرار نخواهد شد ، اگر در ایجاد فتنه ، اصرار ورزند و قصد دست اندازی به مملکت مار را داشته باشند ، درسی به آنها خواهیم داد ، که در هیچ مکتبی از مکاتب معاصر و حتی گذشته نظیر آن را کسی نخوانده با شد ؛ مردم قهرمان استانهای آذربایجان شرقی و غربی ایران اگر ولی امر مسلمین جهان ، ((که ایشان هم ا صالت آذری دارند)) لب تر کنند ، ورق بر خواهد گشت و به جغرافیای کشور ایران ، طفل جدا شده از مادر ، بر خواهد گشت . الیوف ؛ جمهوری اسلامی ایران و ا یرانی جماعت از هر طیفی که باشند و با هر زبان و مذهبی به گردن کلف تر از تو باج نداده اند ، تو که دیگه ، دولت زیر پونزی نقشه ای . مع الوصف از ملت غیور و دولت سر افراز ایران اسلامی می خواهم عنایت ویژه ای به این مسئله مبذول دارند و تدبیری بکنند تا فتنه در نطفه خفه شود ، عقیده دارم که باید مجلس محترم شورای اسلامی ، مستمسک این قائله که موجب شده تا الیوفی ها به استناد بر آن مدعی شوند را ضایل کنند و به عدد استان های ایران با نام های ایرانی متعدد و مختلف بیافزایند .
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و هشتم شهریور ۱۳۹۱ساعت 9:44 توسط حمید محمدی مزوشی
|
|
درباره وبلاگ  بسم الله الرحمن الرحيم
روستای مزوش تا کنون یازده شهید گلگون کفن تقدیم اسلام و انقلاب اسلامی ایران کرده است . که مایه آبرو و افتخار ما هستند اسامی شهدای عزیز ما به شرح ذیل می باشد : روحانی شهید ابوالقاسم علیزاده سرباز شهید محمد فروزان سرباز شهید عباس علیزاده سرباز شهید اصغر رمضانی سرباز شهید عباس نوری سرباز شهید قربانعلی محمدی بسیجی شهید حمید علیزاده خانه دار شهیده فریده فریدی محصل شهیده زهرا علیزاده محصل شهیده نفیسه علیزاده شیرخواره شهید محمد حسن علیزاده مختصری از زندگینامه سرباز اسلام نام : قربانعلي نام خانوادگي : محمدي مزوشي فرزند : شيرمحمد اهل : قريه مزوش از توابع شهرستان دليجان ( استان مرکزي) تاريخ تولد : 1340 تاريخ شهادت : 1361 محل شهادت : جبهه خوزستان نحوه شهادت : اصابت ترکش به سر و سينه و قطع پاي راست اين شهيد بزرگوار ، در سال يکهزار و سيصد و چهل هجري شمسي و در اولين روز سال و در بهترين فصل خداوند ديده به جهان گشود ، دوران کودکي و نوجواني را همراه با مشقت هاي فراوان پشت سر گذاشت و در بهار زندگاني خود ، به جهت عدم تمکن مالي و برای کمک به امرار معاش خانواده ، مجبور به مهاجرت از زادگاهش شد و به حَسَب اتفاق ، دست تقدير وي را به پايتخت کشاند .... قريب به سه سال در شهر طهران مشفول به کار شد ؛ وقار ، متانت و نجابت خاصي در چهره اش ديده مي شد ، بسيار مؤدب و در نهايت تواضع با ديگران برخورد مي نمود .... ظلم و ستم و بي حرمتي و تعّدي ، به هيچ يک از بندگان خدا را تحمل نمي کرد ، دست خير رسان و جذبه منحصر به فردي داشت ، اهل مطالعه بود ، اغلب اوقات فراقت کاري بعد از ظهر ها را در زور خانه اي ، مابين خيبان شهيد نواب صفوي و محله بريانک قديم ، مشغول خود سازي و ورزش مي شد ، جثه اي رشيد و برومند و بازواني ستبر داشت و پهلوان مرام بود ، به گونه اي که با همان برخورد اول ، مخاطب وي ؛ آرامش نفس ، جوانمردي ، تعصب و غيرتي معقول را ، در چشم هاي روشن او که رنگ آسمان بود ، به نظاره مي نشست... سرانجام به سبب وقايع خاصي که در آن دوران حادث گرديد و کشور عزيزمان ، ايران ، نا خواسته و مضطر ، به جنگي نا برابر تن در داد ، که دقيقا مصادف با ماه هاي پاياني ، خدمت سربازي وي در ارتش عزتمند جمهوري اسلامي ايران بود ، بر حسب اقتضا و فتواي بنيان گزار انقلاب اسلامي ، حضرت امام خميني ، که فرماندهي کل قوا را هم عهده دار بودند ، بيش از دو سوم نيروهاي انقلابي در مرز هاي جنوب و غرب و مقابل ارتش متجاوز بعثي عراق ، به صورت کاملا آماده براي دفاع از تماميت ارضي و عِرضي وطن ، مستقر شدند .... در ماه هاي اوليه جنگ و طي عملياتي ، قربانعلي ، به دليل اصابت ترکش توپ ، که وي را از ناحيه کتف راست مجروح کرده بود ، ابتدا به بيمارستان صحرايي ، و بعد از مداواي اوليه ، حسب صلاح ديد پزشک معالج ، دو ماه استراحت پزشکي گرفت و اين فرصتي بود براي ديدار با مادر.... مادري رنج ديده که حالا با از دست دادنِ يار و ياور خود تنهاي تنها شده بود و قربانعلي مي دانست که خانه بدون پدر چقدر دلگير است ، لذا به سرعت خود را به روستا و نزد مادرش رسانيد .... امورات عقب افتاده منزل پدري اش را تا حد توان رتق فتق نمود ، دلجويي از مادر رنج کشيده و مداواي درد هاي جسمي او راهم در اولويت قرار داد ، ظرف مدتي که در استعلاجي به سر مي برد ، از احوال تمامي فاميل و آشنايان ، از کوچک تا بزرگ آنها را جويا شد ، دوربيني هم داشت که قبلا از دست رنج خود تهيه کرده بود و هر کجا فرصتي دست مي داد ، آن را غنيمت مي شمرد و با اقوام و ساير هم ولايتي ها عکس يادگاري مي انداخت .... مادر اين شهيد ارجمند ميگويد : (( از رفتارش احساس مي کردم ، آخرين باريست که او را مي بينم ؛ طراوت و شادابي خاصي داشت ، صحبت کردنش و رفتارش با دوران نوجواني او کاملا متفاوت بود ، بزرگ منشانه برخورد مي کرد ، ديگران را به فرا خور اوضاع و احوال ايشان ، نصيحت ميکرد ، حتي نماز خواندنش هم با گذشته ها توفير کرده بود .... سعي مي کرد با گفته هايش تسلّي خاطري به من بدهد ، ولي مهر مادري و احساسات دورني ام ، مرا ، گه گاهي بي تاب مي کرد ؛ نگران سر نوشت و آينده قربانعلي مي شدم و اين نگرانيها ، بارها باعث شد از او بخواهم تا از ميانه راه باز گردد و ادامه ندهد ، ولي هر بار که مي خواستم با او راجع به دلشوره هايم ، درد دل کنم ، جملاتي را تکرار مي کرد که با شنيدن آنها زبانم از ادامه گفتار باز مي ماند مي گفت: « مادرم ، الآن در جنگ هستيم ، خاک وطن ، عزت و آزادي و ناموس ايراني در خطر تجاوز و دست اندازي بيگانه است ، جان و مال و ناموس مسلمان که در خطر باشد ، يعني اينکه اسلام و اعتقتدات او هم در خطر است ( اسنباطي از قول مشهور حضرت امام خميني (ره) ) امام فتوي جهاد داده ، مادر من هر آنچه گفته اي و بگويي ، مطيع هستم و در حد توانم امتصال مي کنم ، اما نخواه که ترک جبهه ، کنم .... فقط براي من و ديگراني که از کشورمان دفاع مي کنيم دُعا کن ، ما رزمنده ها محتاج دُعاي خير شما مادران هستيم .... » بعد از اتمام مرخصي استعلاجي و در کمال صحت جسم وسلامت روان ، با قلبي از همه قيد و بند ها ي دنيوي رسته ، همچون پرنده اي سبکبال به سوي هدفش پرواز کرد ، او که با هجرت و هجران خو گرفته و هميشه مهاجر بود ، در جبهه هم آرام نگرفت و مثل همه پرنده هاي مهاجر ديگر پس از يک توقف کوتاه و رفع خستگي ، راه وصال دوست را در پيش گرفت و از پادگان حميديه واقع در منطقه اي مابين سوسنگرد و هويزه معراج بي بازگشت خود را آغاز کرد .... هم اکنون نيز پيکر اين شهيد راه اسلام ، در سرزمين آباء اجدادي اش آرميده و مايه فخر و مباهات و ملجأع شفاعت خواهي اهل اين قريه است و تصاوير او بر ديوار اکثر خانه هاي مردم روستا ، از فاميل و غير ، قاب شده و اعتقاد دارند بودن يادي از شهيد در خانه به نوعي منشأء خيرات و برکات است ..... و اکنون ، هر زمان که از دور و از ارتفاعات کوه هاي کرکس ، که مشرف به دشت وسيع قريه مزوش هستند ، مي نگري ، پرچمي به رنگ گل لاله ، که در مسير نسيم ، در حال پيچ و تاب خوردن است ، نظرت را جلب مي کند ، آري ، بيرق سرخ نشانه مدفن اوست و قطع به يقين تا ابد جاودانه است ..... خداوند ا ،قرباني علي عليه السلام و ساير همرزمان او را الي الابد ، بر خوان نعم خودت در بهشت مهمان کن و ارواح مطهر ايشان را با ارواح انبياء ، مقربين درگاهت و شهداي اسلام محشور و همنشين گردان .... خدايا ما را هم در زمره ايشان و از رهپويان راهشان قرار بده .... الهي ، به خانواده شهدا توفيق نگه داشت حرمت ايشان را عنايت کن و راضي مشو که با کردارشان ، در اين دنيا ، مقام شهيد را خفيف و در آن دنيا نيز او را نزد تو خجل سازند .... عزيز عالم هستي ، به حق جانشين بر حقت در زمين ، تا آخر دنيا ، خائن به اسلام و مسليمين ، در نسل و ناموس شهدا قرار مده .... يا الله ، آنان که به اسلام خدمت مي کنند ، در هر جايگاهي قرار دارند يار و نگهدارشان باش و آناني را که به هر نحوي از انحاء تيشه به ريشه اسلام مي زنند مفتضح و از صفحه روزگار محو گردان ....
|
