مزوش mazvash
حقوقی خصوصی عمومی جزائی مدنی تجاری بین المللی شهروندی سایبری مجازی حقیقی
|
{ باز گشت همه به سوی اوست}
بدینوسیله وفات سر کار خام شیرین جان صادقی همسر مرحوم آقا گل یوسفی را خدمت بازماندگان از بیت شریف ایشان تسلیت و علو درجات عالیه را از محضر خداوند متعال برایش خواستاریم . در آستانه عاشورای حسینی (ع) و حدود دو هفنه قبل از فوتش ؛ در منزل جناب آقای حیدر یوسفی فرزند ارش ایشان به حضور این مادر گرامی رسیدم و پس از احوالپرسی بسیار گرم از بنده ، مرا به شنیدن زبان حال حضرت رقیه بنت الحسین (س) با عمه سادات حضرت زینب (س) مهمان کرد و اشعاری را به صورت مرثیه ای جگر سوز ، برایم خواند و نمی دانم این اشعار از کدام شاعر است : { عمه جان من کی اسیری کرده ام ؟ پیش بابایم عزیزی کرده ام * عمع جان غصه گلو گیرم شده و .....} و پس از این مرثیه با هم گریه کردیم که حال خوشی بود وصف نا شدنی ..... فی الحال این خانم محترمه که عاشق اهل بیت پیامبر (ص) بود از این جهان بدرود حیات گفته و به دیار باقی سفر کرده ، انشاءالله حق تعالی روح مطهر او را تا ابد مقیم کوی بی بی زینب (س) و بی بی رقیه (س) گرداند ، هدیه به ارواح همه خداپرستان عالم و به تخصیص روح این بانو محترمه بخوانیم فاتحه ا ی به همراه صلوات بر محمد(ص)و آل محمد(ص) .
+ نوشته شده در چهارشنبه سیزدهم آبان ۱۳۹۴ساعت 19:36 توسط حمید محمدی مزوشی
|
|
درباره وبلاگ  بسم الله الرحمن الرحيم
روستای مزوش تا کنون یازده شهید گلگون کفن تقدیم اسلام و انقلاب اسلامی ایران کرده است . که مایه آبرو و افتخار ما هستند اسامی شهدای عزیز ما به شرح ذیل می باشد : روحانی شهید ابوالقاسم علیزاده سرباز شهید محمد فروزان سرباز شهید عباس علیزاده سرباز شهید اصغر رمضانی سرباز شهید عباس نوری سرباز شهید قربانعلی محمدی بسیجی شهید حمید علیزاده خانه دار شهیده فریده فریدی محصل شهیده زهرا علیزاده محصل شهیده نفیسه علیزاده شیرخواره شهید محمد حسن علیزاده مختصری از زندگینامه سرباز اسلام نام : قربانعلي نام خانوادگي : محمدي مزوشي فرزند : شيرمحمد اهل : قريه مزوش از توابع شهرستان دليجان ( استان مرکزي) تاريخ تولد : 1340 تاريخ شهادت : 1361 محل شهادت : جبهه خوزستان نحوه شهادت : اصابت ترکش به سر و سينه و قطع پاي راست اين شهيد بزرگوار ، در سال يکهزار و سيصد و چهل هجري شمسي و در اولين روز سال و در بهترين فصل خداوند ديده به جهان گشود ، دوران کودکي و نوجواني را همراه با مشقت هاي فراوان پشت سر گذاشت و در بهار زندگاني خود ، به جهت عدم تمکن مالي و برای کمک به امرار معاش خانواده ، مجبور به مهاجرت از زادگاهش شد و به حَسَب اتفاق ، دست تقدير وي را به پايتخت کشاند .... قريب به سه سال در شهر طهران مشفول به کار شد ؛ وقار ، متانت و نجابت خاصي در چهره اش ديده مي شد ، بسيار مؤدب و در نهايت تواضع با ديگران برخورد مي نمود .... ظلم و ستم و بي حرمتي و تعّدي ، به هيچ يک از بندگان خدا را تحمل نمي کرد ، دست خير رسان و جذبه منحصر به فردي داشت ، اهل مطالعه بود ، اغلب اوقات فراقت کاري بعد از ظهر ها را در زور خانه اي ، مابين خيبان شهيد نواب صفوي و محله بريانک قديم ، مشغول خود سازي و ورزش مي شد ، جثه اي رشيد و برومند و بازواني ستبر داشت و پهلوان مرام بود ، به گونه اي که با همان برخورد اول ، مخاطب وي ؛ آرامش نفس ، جوانمردي ، تعصب و غيرتي معقول را ، در چشم هاي روشن او که رنگ آسمان بود ، به نظاره مي نشست... سرانجام به سبب وقايع خاصي که در آن دوران حادث گرديد و کشور عزيزمان ، ايران ، نا خواسته و مضطر ، به جنگي نا برابر تن در داد ، که دقيقا مصادف با ماه هاي پاياني ، خدمت سربازي وي در ارتش عزتمند جمهوري اسلامي ايران بود ، بر حسب اقتضا و فتواي بنيان گزار انقلاب اسلامي ، حضرت امام خميني ، که فرماندهي کل قوا را هم عهده دار بودند ، بيش از دو سوم نيروهاي انقلابي در مرز هاي جنوب و غرب و مقابل ارتش متجاوز بعثي عراق ، به صورت کاملا آماده براي دفاع از تماميت ارضي و عِرضي وطن ، مستقر شدند .... در ماه هاي اوليه جنگ و طي عملياتي ، قربانعلي ، به دليل اصابت ترکش توپ ، که وي را از ناحيه کتف راست مجروح کرده بود ، ابتدا به بيمارستان صحرايي ، و بعد از مداواي اوليه ، حسب صلاح ديد پزشک معالج ، دو ماه استراحت پزشکي گرفت و اين فرصتي بود براي ديدار با مادر.... مادري رنج ديده که حالا با از دست دادنِ يار و ياور خود تنهاي تنها شده بود و قربانعلي مي دانست که خانه بدون پدر چقدر دلگير است ، لذا به سرعت خود را به روستا و نزد مادرش رسانيد .... امورات عقب افتاده منزل پدري اش را تا حد توان رتق فتق نمود ، دلجويي از مادر رنج کشيده و مداواي درد هاي جسمي او راهم در اولويت قرار داد ، ظرف مدتي که در استعلاجي به سر مي برد ، از احوال تمامي فاميل و آشنايان ، از کوچک تا بزرگ آنها را جويا شد ، دوربيني هم داشت که قبلا از دست رنج خود تهيه کرده بود و هر کجا فرصتي دست مي داد ، آن را غنيمت مي شمرد و با اقوام و ساير هم ولايتي ها عکس يادگاري مي انداخت .... مادر اين شهيد ارجمند ميگويد : (( از رفتارش احساس مي کردم ، آخرين باريست که او را مي بينم ؛ طراوت و شادابي خاصي داشت ، صحبت کردنش و رفتارش با دوران نوجواني او کاملا متفاوت بود ، بزرگ منشانه برخورد مي کرد ، ديگران را به فرا خور اوضاع و احوال ايشان ، نصيحت ميکرد ، حتي نماز خواندنش هم با گذشته ها توفير کرده بود .... سعي مي کرد با گفته هايش تسلّي خاطري به من بدهد ، ولي مهر مادري و احساسات دورني ام ، مرا ، گه گاهي بي تاب مي کرد ؛ نگران سر نوشت و آينده قربانعلي مي شدم و اين نگرانيها ، بارها باعث شد از او بخواهم تا از ميانه راه باز گردد و ادامه ندهد ، ولي هر بار که مي خواستم با او راجع به دلشوره هايم ، درد دل کنم ، جملاتي را تکرار مي کرد که با شنيدن آنها زبانم از ادامه گفتار باز مي ماند مي گفت: « مادرم ، الآن در جنگ هستيم ، خاک وطن ، عزت و آزادي و ناموس ايراني در خطر تجاوز و دست اندازي بيگانه است ، جان و مال و ناموس مسلمان که در خطر باشد ، يعني اينکه اسلام و اعتقتدات او هم در خطر است ( اسنباطي از قول مشهور حضرت امام خميني (ره) ) امام فتوي جهاد داده ، مادر من هر آنچه گفته اي و بگويي ، مطيع هستم و در حد توانم امتصال مي کنم ، اما نخواه که ترک جبهه ، کنم .... فقط براي من و ديگراني که از کشورمان دفاع مي کنيم دُعا کن ، ما رزمنده ها محتاج دُعاي خير شما مادران هستيم .... » بعد از اتمام مرخصي استعلاجي و در کمال صحت جسم وسلامت روان ، با قلبي از همه قيد و بند ها ي دنيوي رسته ، همچون پرنده اي سبکبال به سوي هدفش پرواز کرد ، او که با هجرت و هجران خو گرفته و هميشه مهاجر بود ، در جبهه هم آرام نگرفت و مثل همه پرنده هاي مهاجر ديگر پس از يک توقف کوتاه و رفع خستگي ، راه وصال دوست را در پيش گرفت و از پادگان حميديه واقع در منطقه اي مابين سوسنگرد و هويزه معراج بي بازگشت خود را آغاز کرد .... هم اکنون نيز پيکر اين شهيد راه اسلام ، در سرزمين آباء اجدادي اش آرميده و مايه فخر و مباهات و ملجأع شفاعت خواهي اهل اين قريه است و تصاوير او بر ديوار اکثر خانه هاي مردم روستا ، از فاميل و غير ، قاب شده و اعتقاد دارند بودن يادي از شهيد در خانه به نوعي منشأء خيرات و برکات است ..... و اکنون ، هر زمان که از دور و از ارتفاعات کوه هاي کرکس ، که مشرف به دشت وسيع قريه مزوش هستند ، مي نگري ، پرچمي به رنگ گل لاله ، که در مسير نسيم ، در حال پيچ و تاب خوردن است ، نظرت را جلب مي کند ، آري ، بيرق سرخ نشانه مدفن اوست و قطع به يقين تا ابد جاودانه است ..... خداوند ا ،قرباني علي عليه السلام و ساير همرزمان او را الي الابد ، بر خوان نعم خودت در بهشت مهمان کن و ارواح مطهر ايشان را با ارواح انبياء ، مقربين درگاهت و شهداي اسلام محشور و همنشين گردان .... خدايا ما را هم در زمره ايشان و از رهپويان راهشان قرار بده .... الهي ، به خانواده شهدا توفيق نگه داشت حرمت ايشان را عنايت کن و راضي مشو که با کردارشان ، در اين دنيا ، مقام شهيد را خفيف و در آن دنيا نيز او را نزد تو خجل سازند .... عزيز عالم هستي ، به حق جانشين بر حقت در زمين ، تا آخر دنيا ، خائن به اسلام و مسليمين ، در نسل و ناموس شهدا قرار مده .... يا الله ، آنان که به اسلام خدمت مي کنند ، در هر جايگاهي قرار دارند يار و نگهدارشان باش و آناني را که به هر نحوي از انحاء تيشه به ريشه اسلام مي زنند مفتضح و از صفحه روزگار محو گردان ....
|
